पहाडदेखि प्रविधिसम्म: मेरो यात्रा

​बझाङका ती घुम्तीहरूमा जन्मियो मेरो सपना,

जहाँ सिकाए पहाडले—अडिग रहनु नै हो जिन्दगीको गहना।

दुर्गमको त्यो आँगनबाट धनगढीको यो मैदानसम्म,

सपना एउटै छ—सफ्टवेयर इन्जिनियर बन्ने, अन्तिम साससम्म।

​चुनौतीको जग

​साँघुरो गोरेटो हिँड्दा-हिँड्दै म ठूला सडकमा आइपुगेँ,

कापीका पानाबाट आज कोडिङको संसारमा झुल्किएँ।

CSIT का ती जटिल अल्गोरिदम र थ्योरीहरू सँगसँगै,

म आफ्नै जीवनको एउटा नयाँ 'लजिक' लेख्दैछु अचेल।

​संघर्ष र सिकाइ

​कैलालीको तातो रापमा सेकिँदा कहिलेकाहीँ थाक्छु म,

तर बझाङको त्यो चिसो हावा सम्झेर फेरि जाग्छु म।

गाउँमा बिजुली कुरेका ती दिनहरूले मलाई सिकाए,

कि उज्यालो आफैँभित्र खोज्नुपर्छ, त्यसैले त प्रविधिसँग नाता गाँसे।

​मेरो लक्ष्य

​कीबोर्डका प्रत्येक 'की' मा मेरो परिवारको आशा छ,

हरेक लाइन कोडमा मेरो भविष्यको भाषा छ।

म केवल एउटा इन्जिनियर मात्र बन्नु छैन,

मेरो दुर्गम गाउँको लागि प्रविधिको पुल बन्नु छ।

​गन्तव्यको अठोट

​आज शून्यबाट सुरु गरे पनि, एकदिन शिखरमा पुग्नेछु,

बझाङको माटो र धनगढीको धुलोलाई आफ्नो परिचय दिनेछु।

सफ्टवेयरका बगहरू मिलाउँदै जाँदा, जीवन पनि मिल्दै जानेछ,

यो CSIT को विद्यार्थी, एकदिन सफल इन्जिनियर बनेर फर्किनेछ।

​मेरो कोडिङ नै मेरो कलम हो, अनि मेरो सफलता नै मेरो उत्तर,

बझाङदेखि विश्वसम्म पुग्नेछ मेरो सफ्टवेयरको सङ्घर्ष।