जल्नुसम्म जल्यो यो मन, अब खरानी बाँकी छ,

मरेर गए सपना सबै, बस एउटा खरानी बाँकी छ।

​सधैं साथ दिन्छु भन्थे, आधा बाटोमै छाडिदिए,

उनको सहरमा मेरो अब, कुन चाहिँ निसानी बाँकी छ?

​नयनभरी आँशुका भेल छन्, ओठमा मुस्कान छैन,

खै कसलाई सुनाउनु यहाँ, मेरै आफ्नै कहानी बाँकी छ।

​जसलाई मुटु सुम्पिएँ, उसैले खन्जर रोपिदियो,

जिउँदै लास बनेको छु, सास फेर्न मात्रै तानी बाँकी छ।

​न कोही आफ्नो भयो यहाँ, न त कसैको माया पाइयो,

रित्तिएका यी आँखाहरुमा, अझै कति नै पानी बाँकी छ?

(Mahesh Raj Joshi )